Op het eerste gezicht
A.C. Meyer
Vertaald door Hans
©2021
Na jaren voor haar jongere zusjes te hebben gezorgd toen hun ouders stierven, voelde Valentina zich eindelijk het moment om haar eigen leven in handen te nemen. Ze wilde de wereld zien, wat plezier maken en eindelijk alle plannen die ze dacht dat het nooit meer dan dromen zou zijn, werkelijkheid laten worden.
Ze moest diep ademhalen en zichzelf dwingen om daadwerkelijk online te gaan en een vlucht te boeken en ergens te verblijven. Ze had immers jaren doorgebracht omringd door haar jongere zussen, en reizen naar een andere staat waar ze niemand in haar eentje kende, was behoorlijk gedurfd voor haar.
Wat ze niet wist was dat deze reis haar leven voor altijd zou veranderen...
“Quando lhe achei
Me perdi
Quando vi você
Me apaixonei”
Chico César
Valentina pakte de laatste van haar kleren in, sloot de koffer en zuchtte. Ze kon niet geloven dat ze eindelijk wegging. Ze had jaren gedroomd, plannen gemaakt waarvan ze nooit had gedacht dat ze die werkelijkheid zou worden. Plannen voor een tijdje alleen voor haar. En het gebeurde eindelijk.
Ze moest diep ademhalen om zichzelf te dwingen online te gaan en een vlucht te boeken en ergens te blijven. Ze was immers jarenlang omringd door haar jongere zussen, die veel van haar tijd in beslag namen, vrij en anders. Beslissen om te reizen naar een andere staat waar ze niemand kende en ze zou haar eigen gezelschap zijn voor tien hele dagen was mooi voor haar.
Haar ogen rustten op de fotolijst op het dressoir en ze glimlachte toen ze de foto van haar ouders met de drie stralende kleine meisjes zag: Valentina, Catarina en Sabrina. Ze zagen er allemaal zo gelukkig uit op die foto. Ze wisten niet dat een tragedie die naaste familie, die iedereen zo bewonderde, zou vernietigen.
De tranen liepen over toen ze zich de nacht herinnerde dat ze wakker werd met de brandlucht en het geschreeuw van haar ouders. Het gebeurde allemaal zo snel en was zo traumatisch dat ze die nacht uit haar hoofd was verdwenen. Ze herinnerde zich pas het moment dat ze, omringd door haar buren en knuffelend met haar zusters, het gebouw zag waar ze woonden in een chique wijk van São Paulo dat werd verteerd door vlammen, haar ouders daarbinnen. Nadat ze hun drie dochters eruit hadden gehaald, waren ze met z'n tweeën het gebouw weer binnengegaan. Al snel werd duidelijk dat de vlammen het gevolg waren van een kortsluiting in het naastgelegen appartement. Ze probeerden hun buren te redden. Maar ze konden zichzelf niet redden en lieten de meisjes van 17, 15 en 13 achter bij hun grootmoeder van moederskant.
Kort nadat ze 18 jaar was geworden, raakten Valentina en haar zusters weer verloren toen hun oma Dina stierf, waardoor Valentina de leiding had over haar zusters.
Ze had onlangs de middelbare school afgemaakt en nam het op zich om voor hen te zorgen, waarbij ze zich op het werk stortte. Ze gaf feestjes, vriendjes en al het andere wat de andere meisjes van haar leeftijd deden op om zich te concentreren op de zorg voor haar jongere zusjes. Ze begreep dat het haar taak was om het gezin dat ze had verlaten bij elkaar te houden en ervoor te zorgen dat de meisjes een toekomst voor zich hadden. Zelfs als ze het plezier moest missen, haar jeugd en zelfs een eigen toekomst.
Nu, op haar 25e, leek het alsof haar werk met haar zusters gedaan was. Ze was trots op alles wat ze voor hen had gedaan. Catarina, die 23 was, was een marketing manager bij een grote multinational. Ze verdiende een goed salaris, sprak drie talen en was snel gepromoveerd dankzij haar bekwaamheid en toewijding - iets wat ze van haar oudere zusje leerde. Sabrina, 21 jaar, was recentelijk gediplomeerd verpleegster. Ze had een positie in de kinder-IC van een privé-ziekenhuis en was net verloofd met haar tienerliefde.
Ze waren allebei op de goede weg met hun leven en ze wist dat de tijd was gekomen om zich op zichzelf te concentreren. Ontdek welke vorm haar carrière zou aannemen of wat ze met haar toekomst zou moeten doen. Wie wist, misschien vindt ze wel een vriendje! Terwijl de meisjes opgroeiden, steunde ze hen met het maandelijkse pensioen dat ze na het overlijden van haar ouders hadden ontvangen. En dan was er nog het geld van de levensverzekering en de vergoeding die ze voor de brand hadden gekregen. Met de hulp van de huisadvocaat was ze erin geslaagd om het geld te investeren en een groeiend fonds op te richten dat tussen hen drieën was verdeeld toen Sabrina 21 werd. Ze had een comfortabel leven, maar ze wilde een beroep. Ze wilde haar plaats in de wereld vinden nu haar zussen die van hen hadden gevonden.
En de eerste stap was het doorbrengen van tien dagen op het schiereiland Maraú in Bahia, in het noordoosten van Brazilië.
"Als je je koffer al hebt dichtgepakt, rits hem dan uit."
Valentina lachte toen ze Catarina's stem hoorde. Haar zus kwam in de kamer beladen met verschillende boodschappentassen.
"Wat is dit allemaal? Heb je al eens gewinkeld?" Ze vroeg het, terwijl haar zus kledingstukken uit de tassen begon te trekken en ze op het bed legde. Alle kleurrijke, gedessineerde stoffen waren heel anders dan de praktische kleren die Valentina meestal droeg.
"Alleen maar omdat je hebt besloten om naar een resort te gaan waar alleen plaats is voor 58 mensen die allemaal een stel zullen zijn en jij een totale kruisbes zult zijn, betekent niet dat ik je er basaal ga laten uitzien," antwoordde Cat, zoals iedereen haar kende, en ze lachten allebei.
"Doe niet zo raar. Hoe weet je dat een van de 57 andere gasten geen hete vrijgezel zal zijn?"
"Ik denk dat hij meer kans heeft om een suikeroom te zijn, met twee vriendinnen die dertig of veertig jaar jonger zijn."
Ze maakte een gezicht en ze lachten allebei. De kat pakte een blauwe, handgeschilderde zijden jurk, die perfect paste bij Valentina's blonde haar.
"Het is prachtig..." Ze mompelde, voelde de zijde tussen haar vingers terwijl Cat de koffer opende en al haar kleren uittrok, en ze verving ze door de nieuwe. "Hé, wat ben je aan het doen?"
"Je mag deze kleren niet meenemen."
"Maar...
"Cat's right" zei Sabrina, die met nog meer tassen de slaapkamer van haar zus binnenkomt. "Deze reis is het begin van een nieuwe fase in je leven. Je hebt lang voor ons gezorgd. Het is tijd voor ons om je te verwennen."
Valentina legde de jurk op het bed en trok haar zusters in een groepsknuffel.
"Ik ga je zo erg missen," fluisterde ze.
"Wij ook. Maar je mag je telefoon of het internet niet gebruiken. We willen dat je er het beste van maakt," antwoordde Sabrina, terwijl ze haar zus op de neus tikte. Lachend ging ze naar het bed en tipte wat leek op allerlei soorten lingerie en nachtponnen.
"Ik heb al met het hotel gecheckt," legde Cat uit, en begon weer in te pakken. "Er is geen telefoon of internet signaal." Ze deed een klein dansje en ze lachten allemaal.
"Je laat me niet eens zien wat ik meeneem op vakantie?" Valentina vroeg het.
"Nee!" haar zusters antwoordden eensgezind en Sabrina wees naar de badkamer.
"Maak het beste van de tijd om te douchen en maak je klaar voor de reis. Ik heb de Uber geboekt voor 11.30 uur," legde ze uit. "Dus, je bent op tijd op het vliegveld voor de vlucht om 14.00 uur."
"Ik hou van je," zei Valentina. "Bedankt voor al je steun."
"Wij zijn degenen die je moeten bedanken dat je voor ons gezorgd hebt, terwijl het veel makkelijker zou zijn geweest om verder te gaan met je leven en de sociale dienst te verlaten om voor ons te zorgen," antwoordde Cat, een glimlach op haar gezicht.
"Dat zou ik nooit doen!" Ze riep uit, en legde haar hand op haar hart. Ze haatte zelfs de gedachte dat zoiets had kunnen gebeuren. Als ze jonger was, hadden ze met z'n drieën opgevangen kunnen worden en god weet alleen wat er gebeurd zou zijn. "Jij bent mijn familie. Ik zou je nooit verlaten."
"En nu, je verdient een pauze van al ons non-stop geklets," zei Sabrina, om het moment te verlichten, en ze lachten allemaal. Valentina deed wat haar gezegd werd en ging douchen om zich voor te bereiden op haar grote avontuur.
Na de twee uur durende vlucht naar Ilhéus werd Valentina op het vliegveld opgewacht door de rep die haar naar het resort op het schiereiland Maraú zou brengen. De vrouw hield een bordje met haar naam erop vast en gaf haar een grote, welkome glimlach toen ze zich voordeed.
"Welkom in Bahia. Ik ben Lucia. Ik hoop dat uw verblijf op het schiereiland Maraú onvergetelijk zal zijn."
"Hoi Lucia. Bedankt," Valentina glimlachte. "Ik kan niet wachten om alles te zien."
"Is dat al je bagage? Het meisje vroeg en Valentina knikte. "Oké? Zullen we gaan?"
"Tuurlijk, laten we".
Valentina volgde haar door de aankomsthal terwijl het meisje haar koffer naar de uitgang trok. Zodra ze door de deuren gingen, voelde ze de zon op haar gezicht. Het was echt heet. Terwijl ze over de stoep naar de auto liepen, trok ze haar jasje uit dat ze tijdens de vlucht over de blauwe jurk met witte bloemen had gedragen, die haar zussen hadden uitgekozen. Ze glimlachte, hield van het klimaat, zo anders dan ze gewend was.
Toen ze dichter bij de zwarte auto kwamen die met knipperende noodverlichting was opgetrokken, richtten Valentina's ogen zich op de man die op de passagiersdeur leunde. Hij zat in een korte broek en een blauw shirt dat precies dezelfde kleur had als haar jurk. Valentina probeerde niet te glimlachen toen ze zich realiseerde dat het leek alsof ze bij elkaar pasten. Terwijl hij werd afgeleid en iets op zijn telefoon las, keek ze hem nauwkeuriger aan. Ze zag zijn sterke gelaatstrekken, stoppeltjes en bruine haren door de zachte bries. Hij was lang, veel groter dan zij, en in goede conditie, met spieren op alle juiste plaatsen. Ze kon niet ontkennen dat hij knap was... Te knap om alleenstaand te zijn.
Caio voelde beweging en tilde zijn ogen op van zijn telefoonscherm, waar hij het artikel dat hij voor de laatste keer naar zijn redacteur had gestuurd, aan het herlezen was. Hij wist dat hij geen internet zou hebben in het resort. Als hij iets wilde veranderen aan het wetenschappelijke artikel dat hij had geschreven over het zeeleven in het noorden van Brazilië, waar hij de laatste zes maanden had doorgebracht, zou hij het nu moeten doen. Hij zag het meisje van het toerismebedrijf op hem afkomen, maar al zijn aandacht ging meteen uit naar de blonde godin naast haar.
Ze was verlegen en liet haar blik vallen toen ze zich realiseerde dat hij naar haar keek. Maar hoewel hij wist dat hij onbeleefd was, kon hij zijn ogen niet van haar afhouden. Met haar lange haren teruggeslagen in een paardenstaart, kon hij elk kenmerk van haar mooie gezicht zien. De bruine ogen omlijst door lange wimpers, de delicate neus en de hartvormige mond. De lichte huid, bijna zonder make-up, zag eruit alsof hij de zon al lang niet meer had gezien. En de losse blauwe jurk met witte bloemen die zich aan haar lichaam vasthechtte was elegant en sensueel. Ze was zonder twijfel een van de mooiste vrouwen die hij ooit had gezien, en het leek alsof ze naar dezelfde plaats ging als hij.
"Caio, dit is Valentina," stelde Lucia hen voor, en hij stak zijn hand uit, die ze schudde. "Ze komt met ons mee naar het resort," legde de vrouw uit en wendde zich tot Valentina. "Caio is bioloog en doet onderzoek naar het zeeleven in de regio."
Ze glimlachte naar hem, en hij voelde zich alsof hij in de maag was geslagen. Wat is er aan de hand? vroeg hij zich af. Hij had zich niet meer zo gevoeld in het bijzijn van een meisje sinds de middelbare school. Hij probeerde de glimlach terug te brengen, maar wist niet zeker of het hem zou lukken. Kan iemand echt zo'n indruk op je maken op het eerste gezicht?
Valentina wist niet wat ze met zichzelf moest doen. Deze prachtige man keek zo intens naar haar, dat ze het gevoel had dat hij in haar kon kijken. Kan hij zeggen dat ik dacht dat hij heet was? Ze vroeg het zich af. Ze had maar één vriendje, lang geleden, voordat haar leven op zijn kop was gezet. Ze had haar maagdelijkheid aan hem verloren en op dat moment dacht ze dat ze van hem hield. Maar toen haar leven veranderde, moest daten plaats maken voor andere prioriteiten. Ze was niet preuts. Ze waardeerde mannelijke schoonheid en voelde verlangen, net als elk ander meisje van haar leeftijd. Ze was gewoon onervaren omdat ze, in tegenstelling tot andere meisjes van haar leeftijd, dat deel van haar leven een tijdje in de wacht moest zetten.
"Hoi," zei ze, terwijl ze de kracht van zijn hand voelde, die de hare langer vasthield dan ze had verwacht. "Het is leuk je te ontmoeten, Caio."
Hij knipperde een paar keer, alsof hij wakker werd uit een droom, en glimlachte, wat hem nog knapper maakte.
"Ja... Het genoegen is geheel aan mijn kant."
Der kostenlose Auszug ist beendet.